Ang stranded wire ay binubuo ng ilang maliliit na alambreng pinagsama-sama o nakabalot upang bumuo ng isang mas malaking konduktor. Ang stranded wire ay mas nababaluktot kaysa sa solidong alambre na may parehong kabuuang cross-sectional area. Ginagamit ang stranded wire kapag kinakailangan ang mas mataas na resistensya sa metal fatigue. Kabilang sa mga ganitong sitwasyon ang mga koneksyon sa pagitan ng mga circuit board sa mga multi-printed-circuit-board device, kung saan ang tigas ng solidong alambre ay magdudulot ng labis na stress bilang resulta ng paggalaw habang nag-a-assemble o nagseserbisyo; mga AC line cord para sa mga appliances; mga kable ng instrumentong pangmusika; mga kable ng computer mouse; mga kable ng welding electrode; mga control cable na nagkokonekta sa mga gumagalaw na bahagi ng makina; mga kable ng mining machine; mga kable ng trailing machine; at marami pang iba.

Sa matataas na frequency, ang kuryente ay dumadaloy malapit sa ibabaw ng alambre dahil sa skin effect, na nagreresulta sa pagtaas ng pagkawala ng kuryente sa alambre. Ang stranded wire ay maaaring tila nakakabawas sa epektong ito, dahil ang kabuuang surface area ng mga hibla ay mas malaki kaysa sa surface area ng katumbas na solid wire, ngunit ang ordinaryong stranded wire ay hindi nakakabawas sa skin effect dahil ang lahat ng hibla ay magkakasamang naka-short circuit at kumikilos bilang isang konduktor. Ang isang stranded wire ay magkakaroon ng mas mataas na resistance kaysa sa isang solid wire na may parehong diameter dahil ang cross-section ng stranded wire ay hindi puro tanso; may mga hindi maiiwasang puwang sa pagitan ng mga hibla (ito ang problema sa circle packing para sa mga bilog sa loob ng isang bilog). Ang isang stranded wire na may parehong cross-section ng konduktor gaya ng isang solid wire ay sinasabing may parehong katumbas na gauge at palaging mas malaki ang diameter.

Gayunpaman, para sa maraming aplikasyon sa high-frequency, ang proximity effect ay mas malala kaysa sa skin effect, at sa ilang limitadong mga kaso, ang simpleng stranded wire ay maaaring makabawas sa proximity effect. Para sa mas mahusay na pagganap sa high frequencies, maaaring gamitin ang litz wire, na may mga indibidwal na hibla na insulated at pinilipit sa mga espesyal na pattern.
Habang mas maraming indibidwal na hibla ng alambre sa isang bundle ng alambre, mas nagiging flexible, hindi nababali, hindi nababasag, at mas malakas ang alambre. Gayunpaman, ang mas maraming hibla ay nagpapataas ng pagiging kumplikado at gastos sa paggawa.

Para sa mga kadahilanang heometriko, ang pinakamababang bilang ng mga hibla na karaniwang nakikita ay 7: isa sa gitna, na may 6 na nakapalibot dito nang malapitan. Ang susunod na antas pataas ay 19, na isa pang patong ng 12 hibla sa ibabaw ng 7. Pagkatapos nito, nag-iiba ang bilang, ngunit karaniwan ang 37 at 49, pagkatapos ay nasa hanay na 70 hanggang 100 (hindi na eksakto ang bilang). Kahit na ang mas malalaking numero kaysa doon ay karaniwang matatagpuan lamang sa napakalaking mga kable.

Para sa aplikasyon kung saan gumagalaw ang alambre, ang 19 ang pinakamababa na dapat gamitin (ang 7 ay dapat gamitin lamang sa mga aplikasyon kung saan nakalagay ang alambre at pagkatapos ay hindi gumagalaw), at ang 49 ay mas mainam. Para sa mga aplikasyon na may patuloy na paulit-ulit na paggalaw, tulad ng mga robot sa pag-assemble at mga alambre ng headphone, 70 hanggang 100 ang kinakailangan.

Para sa mga aplikasyon na nangangailangan ng higit na kakayahang umangkop, mas maraming hibla ang ginagamit (ang mga kable na hinang ang karaniwang halimbawa, ngunit gayundin ang anumang aplikasyon na kailangang ilipat ang alambre sa masikip na lugar). Ang isang halimbawa ay isang 2/0 na alambre na gawa sa 5,292 hibla ng #36 gauge na alambre. Ang mga hibla ay inaayos sa pamamagitan ng unang paglikha ng isang bundle ng 7 hibla. Pagkatapos, 7 sa mga bundle na ito ay pinagsama-sama upang maging mga super bundle. Panghuli, 108 super bundle ang ginagamit upang gawin ang pangwakas na kable. Ang bawat grupo ng mga alambre ay ibinabalot sa isang helix upang kapag ang alambre ay nabaluktot, ang bahagi ng isang bundle na nakaunat ay gumagalaw sa paligid ng helix patungo sa isang bahagi na naka-compress upang pahintulutan ang alambre na magkaroon ng mas kaunting stress.